مترسك حيران از حضور آدم ها 

آدم هايى در گذر 

جالب شد كه آدم ها نه حوّاها 

و هريك به تفسيرى از دل نوشته ها 

بر روى ديوارِ دلى از جنس كاهگل 

و باز اما , مترسك در سكوت است 

كو آن سنگ صبورش , آن پنجره , بوى شهرش 

مترسك را دگر ايمان نمانده 

مترسك را همه , ترس است , اضطراب است 

كه مرگ ساده ترين راه است براى حل يك مشكل 

كه مشكل را مشكل گشايى بايدش 

زندگى را نرم دستى توأم با پنجره مي بايدش