تقدیم به تمام معلمان علی الخصوص معلمان خوب خودم .
سرکار خانم یمینی . خانم فرشچی . خانم عابدینی . خانم ملکی . خانم مطیعی . خانم بخشعلی . خانم نقشی . خانم زهرایی . خانم صدیق . خانم تبریزی . و.....
درست ۲۴ سال از اتمام دوره دبیرستانم می گذرد و در طی این سالها مرتب یادتان کردم به روش های متفاوت و در این دوسال به تبریکی در وب بسنده کردم چرا که هر یک از شما عزیزان مکان خود را تغییر داده اید و چند نفری از شما هم خارج از ایران به سر می برید . پس بهترین روش را در همین دیدم که از این طریق به شما بگویم :
روزتان مبارک . هر کجا که باشید تا عمر دارم مدیون زحمات شما هستم .
و با ید بگویم که دلم می خواهد فقط برای یکبار دیگر هم که شده به مدرسه بیایم و در کلاس درس شما حضور پیدا کنم به خصوص شما ، سرکار خانم فرشچی و خانم یمینی عزیز .
اى تو مرا نادره آموزگار، افسر زرین به سر روزگار،
روشنى جان من از جان توست ، خنده من از لب خندان توست.
معلمى سوختن است، سوختنى كه مىسوزد ولى نمىسوزاند، هدایت مىكند و گمراه نمىسازد، آتش درونش برد است و سلام،و دود او همچون عود،و رایحهاش جهانگیر. معلم چراغ هدایت و كشتى نجات است. معلم راهنماى خوبىها و نیكىها و هدایتگر و بیدار كننده است. معلمى، همانگونه كه معلم پیر انقلاب رحمه الله فرموده، شغل انبیاست وامت سرگردان را از وادى جهل و ضلالت به سر منزل هدایت و سعادت و از دریاى پر تلاطم فساد و انحراف به ساحل امیدبخش نجات و نیكبختى مىرساند.
