سلام .

راستش رو بخواهيد ديشب داشتم نظري رو كه خانم حسيني يكي از همكاران عزيزم برام نوشته بودند رو مي خوندم و چون مي بايست به ايشون جواب مي دادم يك سري هم رفتم تو وبشون و چشمم به يك شعرراجع به اسم هاي جهت افتاد . اين مورد همينطوري تو ذهنم مي چرخيد كه خوابم برد و صبح كه برا نماز بلند شدم از اونجايي كه طبع شاعريم هميشه همين موقع ها يا توراه مدرسه به شرطي كه پياده برم وبرگردم گل ميكند ... خوب ديگه . فوران زد واين هم نتيجه اش :

وقتي كه پرسيدم كجاست   / اَمام اومد مقابلم  / خلـْفَ هم رفت پشت سرم

جَنبَ اومد كنار من  / فـَوقَ دويد بالا سرم / عَليَ كه ديد اينطوريه  اومد نشست روي سرم

تـَحتَ قايم شد زير كيف / في هم پريد داخل كيف