من دریا هستم با دل دریایی یا صخره هستم با حس سرسختی ..
خودرا بسان صخره میبینم و امواج دریا را که بر بدنم میخورد و میسایدم و من از هرآمدن موج دریایی خشنودترازقبل و بی خیالتر از سایش هرلحظه ای امواج را درآغوش میگیرم چه او میداند غم تنهاییم را و بر پیکرم می زند هر دم که تنها نیستی ... 
ومن دریایم و بیکران به ظاهر ارام و درباطن خروشم را ... غریوم را به هر لحظه با امواجی میزنم بر صخره که ای صخره ... ای صخره چرا چنین سخت در برابرم ایستاده ای و آیا تو میبینی تنها بودنم را باهمه بی انتهاییم و این چنین میگویی که تو آرام باش و من ناظر .. 
چه چیز را نظاره میکنی اینک ؟ من دریایی را یا من صخره را ..
به راستی کدامم من